Znaczenie modyfikacji genetycznych jęczmienia browarnego

Jęczmień browarny poddaje się modyfikacjom genetycznym już od wczesnych lat 90-tych XX w. Metody inżynierii genetycznej umożliwiają osiągnięcie wielu celi: nabycie przez roślinę odporności na choroby i stres abiotyczny, polepszenia jakości słodowania i jakości przyszłego produktu, podwyższenia wartości odżywczej ziarna, wyprodukowania enzymów stosowanych w technologii żywności czy w końcu w celach farmaceutycznych (Dahleen, 2007).
Jeśli chodzi o ulepszenie procesu słodowania, to opracowano genetycznie modyfikowaną, termostabilną β-amylazę jęczmienia. Wykorzystano ukierunkowaną mutagenezę, aby zwiększyć tolerancję tego enzymu na wysokie temperatury. Zmodyfikowany gen zapewnia zachowanie aktywności zmutowanej β-amylazy w temperaturze wyższej o 11,6⁰C w porównaniu do specyfiki oryginalnego enzymu. Aktywność „nowego” enzymu w temperaturze 65⁰C wzrosła, dzięki czemu hydroliza skrobi może zachodzić z większą wydajnością. Powstaje więc więcej cukrów wykorzystywanych podczas fermentacji (Kihara i in. 2000; Dahleen, 2007).
Kolejnym przykładem wykorzystania modyfikacji genetycznych, w celu wpłynięcia na jakość słodowania, jest ingerencja w enzymy rozkładające β-glukany, związki mogące być źródłem problemów podczas procesu produkcji piwa oraz wad przyszłego produktu. Glukanazy mają tendencję do utraty aktywności w wysokich temperaturach. Transgeniczna roślina podczas kiełkowania produkuje ulepszony enzym, który zachowuje aktywność przez 2h w temperaturze 65⁰C. Taka modyfikacja przyczynia się do zmniejszenia lepkości brzeczki i poprawy filtracji piwa (Dahleen, 2007).